Robert Zandvliet hedendaagse Nederlandse kunstschilder.

Zoals Robert Zandvliet (1970) naar de kunstacademie ging zonder ooit een voet in een museum te hebben gezet, zo wil hij graag dat mensen zijn werk bekijken: onbevangen en zonder voorkennis. Dan kijk je scherper, is zijn opvatting. Dat is mede de reden dat Zandvliet zijn abstracte schilderijen geen titels meegeeft, zo verklaarde de in Friesland geboren kunstenaar in een interview in dagblad Trouw. ‘Je gaat er dan toch anders naar kijken. Elke anekdote die ik erover vertel, doet afbreuk aan het werk.’

Ook persoonlijke informatie over de kunstenaar doet niet ter zake, vindt de kunstenaar die na de academie naar Rotterdam verhuisde en daar nog steeds woont en werkt: ‘Mensen willen altijd maar interpreteren en denken een schilderij beter te kunnen doorgronden als ze alles weten van de schilder. Maar mijn persoon, mijn geploeter of twijfels zijn niet relevant. Het schilderij verandert er niet door. Al die extra informatie vervuilt je blik alleen maar.’ Nuchtere woorden van de boerenzoon Zandvliet, die als een wetenschappelijk onderzoeker te werk gaat, op zoek naar heldere composities en pure vormen. In die zoektocht probeert hij tot de kern van een beeld te komen.

Vanaf het moment van zijn afstuderen gaat de carrière van Robert Zandvliet als een hogesnelheidstrein. Hij exposeert in binnen- en buitenland en wint veel prijzen, waaronder de toonaangevende Prix de Rome in 1994. Ook de Charloote Köhler Prijs, voor jong beeldend talent sleept hij in de wacht.

Als een moderne alchemist maakt Zandvliet, met eigeel, pigmenten en water, zijn eigen verf. Een van de eigenschappen van deze temperaverf – waarmee ook de Italiaanse fresco’s zijn gemaakt – is dat de lagen min of meer transparant blijven.

Aanvankelijk kiest hij alledaagse, eenvoudige voorwerpen als onderwerp van zijn doeken, zoals een tv of een haarspeld, maar een paar jaar voor de eeuwwisseling verruimt hij zijn blik. De laatste twintig jaar schildert Robert Zandvliet voornamelijk abstracte landschappen, veelal zonder horizon, en van bovenaf gezien. Dankzij de trefzekere, brede verfstreken krijgen de werken een losse, bijna nonchalante uitstraling. Niets is minder waar; het zijn vernuftig geconstrueerde schilderijen waarbij kleur, licht en compositie een originele drie-eenheid aangaan.