Schilderijen Jan Altink te koop

Jan Altink wordt gerekend tot de belangrijkste schilders van de Groninger Ploeg. Hij was mederichter en de naamgever van deze in 1918 opgerichte expressionistische beweging.

Jan Altink genoot zijn opleiding aan de Academie Minerva in Groningen. Hij haalde de akte m.o. tekenen en ging in 1912 als leraar aan de slag op de avondvakteekenschool in Middelstum.

In zijn vroege periode schilderde Jan Altink veel buiten op aanraden van zijn Minerva leraar FH Bach. Het grijze palet van zijn leermeester klinkt door in het werk van Jan Altink. Na 1920 worden invloeden van Vincent van Gogh ook zichtbaar in het werk van Altink, die dan in een gematigde expressionistische stijl werkt.

Via Jan Wiegers, die in Davos in contact was gekomen met Ernst Ludwig Kirchner, leerde Jan Altink het Duits expressionisme kennen. Omstreeks 1923 zijn daar de eerste resultaten van te zien: Altink schildert met een grillige penseelvoering en werkt met een contrastrijk palet en een vlakmatige indeling. Het felle kleurgebruik is kenmerken voor deze fase in Jan Altink’s schilderkunst, die kan worden beschouwd als het hoogtepunt in zijn oeuvre.

In deze periode werkte Jan Altink, evenals andere Ploegleden, vaak met wasverf. Dat is een mengsel van olieverf, bijenwas en benzine dat dun aangebracht kon worden. Deze werkwijze was ook aan Kirchner ontleent.

Vanaf 1926 neemt Jan Altink afstand van zijn Kirchneriaanse schilderwijze, het expressionistische palet verdwijnt geleidelijk in zijn schilderkunst. Deze kentering is zowel in zijn portretten als landschappen waarneembaar. Hij schildert meer impressionistisch en werkt met meer op elkaar afgestemde lichte kleuren. In deze periode maakt Jan Altink diverse werken bij Blauwborgje en het Reitdiep, waarin mens en dier vaak afwezig zijn. De wat ijl aandoende werken doen denken aan die van collega Ploegschilder Job Hansen, met wie Altink in deze periode veel optrok.

In 1930 trouwt Jan Altink met Nelly Hubbeling. Vincent van Gogh is vanaf de dertiger jaren wederom een belangrijke bron van inspiratie. Jan Altink werkt in die periode noest door in het Groninger land en Drenthe. Ook ondernam hij verschillende reizen naar het buitenland, onder andere naar Zwitserland en Frankrijk.

In zijn latere periode viel de schilder soms in herhaling en werkte hij traditioneler, maar er ontstonden ook prachtige werken waaruit zijn bewondering voor het Groninger landschap tot uiting kwam. In de vijftiger jaren keerden de expressionistische kleuren weer enigszins terug in zijn werk.

Naast landschappen schilderde Jan Altink ook stillevens. Om extra inkomsten te verwerven, werkte hij ook als reclametekenaar en portrettist. Een hoogtepunt op dat laatste vlak was de opdracht om een statieportret van Koningin Juliana te maken in 1949. Jan Altink bleef tot aan zijn dood actief schilderen, het was zijn lust en zijn leven. Hij zij daar zelf eens over: als ik niet schilder, is het alsof ik nergens over kan praten.

Jan Atink was een betrokken lid van de Groninger Ploeg en zou diverse functies vervullen, waaronder secretaris, penningmeester en jurylid voor Ploegtentoonstellingen.

Werken van Jan Altink bevinden zich in het Groninger museum, Stedelijk museum Amsterdam en museum Belvedere in Heerenveen.

Jan Altink, Groninger Ploeg lid van het eerste uur

Jan Altink werd geboren in Groningen in 1885. Op vijftienjarige leeftijd kreeg Jan Altinnk schilderles van F.H. Bach op Minerva (later Kunstacademie Minerva). Jan Altink was in 1918 één van de oprichters en naamgever van de Groninger Kunstkring De Ploeg. Andere leden waren onder andere Johan Dijkstra, Jan Wiegers en George Martens. Van een artistiek gedachtengoed was in eerste instantie nog geen sprake, er werden vooral ideeën uitgewisseld en tentoonstellingen georganiseerd waaraan de leden konden deelnemen. Dit veranderde toen Jan Wiegers in 1920 wegens gezondheidsklachten ging kuren in het Zwitserse Davos en daar in contact kwam met de Duitse expressionist Ernst Ludwig Kirchner. Via Jan Wiegers namen Jan Altink en de andere Ploegleden kennis van het Duits expressionisme.

In navolging van Jan Wiegers ging ook Jan Altink met snelle penseelstreken en felle kleuren het Groninger landschap vastleggen. Er werd vooral gewerkt met wasverf, een mengsel van olieverf en verfverdunners (terpentine en bijenwas). Voordeel was dat deze verf snel droogde, waardoor er ‘laag op laag’ kon worden geschilderd. Dit verhoogde de vaart en dynamiek in het werk.

Jan Altink bereikte zijn artistieke hoogtepunt in het midden van de twintiger jaren. Zijn kleurgebruik was toen ongemeen fel. In 1927 schilderde Altink het Gezicht op het Reitdiep bij Groningen. Dat jaar trok Jan Altink regelmatig op met mede-Ploeglid Job Hansen. De schilders moeten elkaar over en weer hebben beïnvloed; beiden schilderden in die periode ‘summiere landschappen‘, veelal zonder dieren en menselijke activiteit. Ook de transparante wijze van schilderen en het ijle kleurgebruik, zo typerend voor Hansen, zien we terugkomen in het werk van Jan Altink.

De rivier het Reitdiep, die begint in Groningen en eindigt bij het Lauwersmeer, is een terugkerend onderwerp bij vele Ploegschilders. Een populaire ontmoetingsplek bij het water was boerderij Blauwbörgje, dat vermoedelijk linksachter zichtbaar is. Diverse schilders van de Groningen Ploeg hebben elkaar daar geportretteerd. Het Gezicht op het Reitdiep bij Groningen van Altink is geschilderd op markiezendoek. Mogelijk speelde materiaalgebrek een rol bij de keuze van Jan Altink voor dit type doek, dat vooral voor zonwering wordt gebruikt.